Wednesday, 30 March 2016

Vallalar Varalaru cont...(Education: Kandhakottam)

 19-ஆம் நூற்றண்டில் இருவகையான கல்வி முறை இருந்தது.  ஆங்கில கல்விமுறை மற்றொன்று நம் நாட்டு பாரம்பரிய கல்விமுறை.  ராமலிங்கரின் குடும்பத்தினருக்கு நம் நாட்டு கல்விமுறையில்தான் நாட்டம் இருந்தது.

சின்னம்மையாரின் இளைய பிள்ளைக்கு, இவர் தம் கணவனார் செய்து வந்த கணக்கர் வேலை கிடைக்கவே சின்னம்மையார் பிள்ளைக்கு துணையாக கருங்குழிக்கு சென்று விட்டார்.  இரண்டு பெண்களை நல்ல இடமாக பார்த்து மணம் முடித்து வைத்தார்.

இப்போது சென்னையில் சபாபதி, பாப்பாத்தி, வள்ளலார் ஆகிய மூவர் மட்டுமே.

ஆசிரியர் காஞ்சிபுரம் மகாவித்துவான் சபாபதி முதலியாரிடம் ஏட்டுகல்வி கற்க நாட்டம் இன்றியும், தம்முடன் படிக்கும் மாணவர்களுடன் ஒன்றி பழக இயலாமலும் தவித்தார் இராமலிங்கர்.

வயதுக்கு மீறிய மனபக்குவம் பெற்றிருந்தமையால் இராமலிங்கரின் மனம் வேறொரு இடத்தில்  இலயித்திருந்தது.  பாடம் படிப்பதில் நாட்டம் செலுத்தாமல் கோயிலுக்கு செல்வதிலே மனம் அமைதியுற்றார்.  உரிய வயதில் தந்தையின் அரவணைப்பும் இன்றி, தாயின் அருகாமையும் இன்றி, அவவப்பொழுது நேர்ந்த இடமாற்றமும்,  அதனால் அலைபுற்றிருந்த இராமலிங்கரின் மனம், நிலையான பொருளைத்தேடி இலயித்தது.  இந்த தேடுதல் அருட்பெருஞ்சோதியை காணும் வரை நீடித்தது. இந்த தேடுதல்தான் அவரை தனித்திருந்து, பசித்திருந்து, விழித்திருக்க வைத்தது.

கந்தக்கோட்டம்
பள்ளிசெல்லும் வயதில் சென்னை கந்தக்கோட்டதிலேயே அதிகமாய் பொழுதைக் கழித்தார்.  உலகியல் எண்ணமின்றி இறைவனையே எண்ணி உருகினார்.  ஓடி ஆடி மகிழும் நேரத்தில் தனிமையைத்தேடி ஆழ்ந்து சிந்திப்பதற்கு கோயிலை தேர்ந்தேடுத்தார்.  மற்ற பிள்ளைகளின் இயல்பிலிருந்து இராமலிங்கர் வேறுபட்டு நின்றார்.  அவர் மனம் ஆன்மிக உலகில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால் உலகியல் கண்ணோட்டத்தில் இருந்த அவரது அண்ணன் சபாபதி பிள்ளை, இவர் ஒழுங்காக படிக்கவில்லை என்று கண்டித்தார்.  தமது தம்பியை திருத்துவதாக எண்ணி "ஒழுங்காக பள்ளிக்கு சென்றால் மட்டும் சோறு போடு"  அதற்கிடையில் உணவளிக்காதே என தன் மனைவிக்கு கட்டளை பிறப்பித்தார்.  இராமலிங்கரும் எதைபற்றியும் கவலைபடாமல் கந்தக்கோட்டத்து முருகனை நினைந்து உருகிக்கொண்டிருந்தார்.   கந்தசுவாமி கோயில் என்ற சொல்வழக்கை "கந்தக்கோட்டம்" என மாற்றி வழங்கியவர்  நமது வள்ளலார்தன்.  "தேனில் ஊறும் பலாச்சுளை" போல் அவர் மனம் பக்தியில் ஊறி ஊறி மனிதத் தன்மையிலிருந்து அவரது உள்ளமும் உடலும் தெய்வத்தன்மைக்கு அவர் அறியாமலே சிறிது சிறிதாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.

இதன் காரணமாக, பிற்காலத்தில்  இவர்முன் நின்று பேசுவோர் இவரது ஆத்ம சக்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு பேச்சிழந்து நின்றனர்.  இவரது ஆன்ம சக்தியை உணர்ந்த சான்றோர் இவரிடத்தில் உரையாடும்பொழுது  நேர்கோட்டில் அல்லாமல் சற்று விலகி அமர்ந்து உரையாடுவார்களாம்.